FRIENDS.

After ko grumaduate ng high school, masasabi kong natakot ako pumunta ng college. lalo na dahil alam kong maraming magbabago sa aking buhay. isa na nga rito ang mga bagong darating na mga tao sa buhay ko. Kaya nga masaya ako dahil may mga kasama pa rin ako sa mga kaklase ko dati ngayong college.and as i enter college and moved forward, I learned that college is not that scary especially if there were new friends who will support you and love you as much as your other friends had.

It's been years since i've met them. Sila ang mga taong nagbigay sa akin ng isang dahilan para pumasok sa school (aside from studying of course.) I treasured them so much. siguro, hindi magiging ganung kasaya ang buhay ko sa college kung hindi ko sila nakilala. Nag-start ito sa isang simpleng yaya. Lunch time. Niagara Hills. Oo, alam kong halos 1 week palang ang lumilipas, nagkaroon na nang maayos na turingan. pero siguro ganun talaga ang magiging matalik na magkaibigan, kahit na di pa kayo masyadong close, alam mong sila ang magiging kaibigan mo habang buhay.After nun, naging sunod sunod na ang pagsasama. at ito na ang naging simula nang masasabi kong pagkakaibigan. HOTSTARS. 

Hotstars, Hotstars, Hotstars..... Nang nagkaroon ako nang bagong grupo, ang kasiyahan na naramdaman ko ay naging dahilan nang pagtatampo nang high school friends ko. Siguro isa ito sa hindi ko malilimutang nangyari sa college life ko, ang pagbabalance sa dalawang group of friends ko na sobrang mahal ko. 

First year, makikitang sobrang saya nang mga taong magkakasama.dito ko masasabing iba ang grupong ito sa lahat. Oo, ibang iba. Eto yung mga panahon na masaya ang lahat. Kitang kita sa mga bday, biglaang lakad, inuman (nila. haha) movie marathon, ang pag-flood nang testi sa friendster.. Ngayong iniisip ko yung mga yun, namimiss ko bigla. Kagaya din sa normal na pagkakaibigan, nagkaroon nang problema. siguro, di na nila matatandaan kung ano yung nangyari. (ako din eh. haha. basta alam ko, nagkaroon ng problema.)  yung mga kumalat sa friendster na message.pero naayos rin naman. siguro, noong mga panahong yun, sobrang mahal namin ang isa't isa.. 

Second year, nung mga panahong ito, ito yata yung unang nag-celebrate kami nang dahil sa isang bagay.Ang capping at pinning namin. Sabay sabay naming hinarap 'to, at isa yun sa mga masasayang bahagi nang buhay naming magkakasama. Naramdaman kong namimiss ko sila lagi. lalo na nung nagsimula kaming mag-duty at nang mahiwalay samin ang iba naming kasama. Alam mong iba yung feeling na di mo sila kasama. Parang masasabi mong there's something missing. Tuloy tuloy pa rin ang mga kasiyahan dahil magkakasama kami. 2nd Sem nang una naming i-celebrate ang aming anniversary. Isa ito sa mga hindi ko malilimutang moments namin. Nagkaroon kami nang kainan at picturan pati na rin nang pumunta kami sa isang lugar kung saan pinagdasal namin ang aming pagkakaibigan.

Summer. Eto na yung time nang nagsimulang magkaroon ng problema. Masasabi kong di malaki ang naging problema sa barkada kaya siguro naging okay din sa lahat.

3rd year. Masaya pa rin ang lahat kahit na masyado nang nagiging busy ang lahat dahil na rin sa maraming mga requirements. At di rin ito naging reason para di kami magkaroon ng mga lakad. Una na ang pag-celebrate ng isang birthday sa CME. Napakasaya ng lahat. Sunod ang isa pang debut. At ang pag-celebrate ng 2nd Anniversary. Ang pagpagawa ng tshirt. Ang open forum. At ang Christmas Party. Christmas Party, we were almost complete kaya I super treasured that moment kasi bihira lang yun mangyari lalo na dahil marami kami. Pero di ko akalain, na sa mga happy moments na naranasan namin, lahat pala yun may kapalit.

Summer. Masasabi kong di pa rin okay ang lahat. Pero alam kong sinusubukan nilang kalimutan ang lahat.

Siguro di pa ready ang lahat. Di pa ready magpatawad. Mag-give in. Alam kong maraming nasasaktan. Maraming nahihirapan. Maraming napapagod. Pero sa totoo lang. Napapagod na din ako. Nakakapagod na din umasa na maayos ang lahat. Pero, di pa rin ako sumusuko. Alam kong malalampasan din namin ito. 4th year na kami, at alam kong by God's grace, sabay sabay kaming papasa sa TCAP 1, tapos sa TCAP 2, tapos gragraduate at tatanggap ng diploma at sabay sabay kaming haharap sa review at sabay sabay kaming papasa sa Qualifying exam. Sabay kaming lahat aattend sa Board Review. At sabay sabay kaming Papasa sa NLE. At sabay sabay kaming mag-ooath taking para maging isang RN.

Yun na lang ang pinang-hahawakan ko. Ang pag-asang mapapatawad ang isa't isa. Ang pag-asang magkaka-ayos ang lahat. Ang pag-asang malilimutan ang lahat. At ang pag-asang mababalik sa dati ang lahat.